مي‌روم شايد كمي حال شما بهتر شود،

 مي‌گذارم با خيالت روزگارم سر شود،

 از چه مي‌ترسي برو ديوانگي‌هاي مرا،

 آنچنان فرياد كن تا گوش عالم كر شود،

 مي‌روم ديگر نمي‌خواهم براي هيچ كس ،

حالت غمگين چشمانم ملال‌آور شود ،

بايد اين بازنده‌ي هر بار ،

جان عاشقم،

تا به كي بازيچه اين دست بازيگر شود ،

ماندنم بيهوده است

امكان ندارد هيچ وقت ،

اين منِ ديرينِ من يك آدم ديگر شود

اگه تنهام گذاشتی

از تو ممنونم

اگه دوستم نداشتی

از تو ممنونم

که با اینهمه احساس

واسه برگشتنم راهی نزاشتی

از تو ممنونم

حلالم کن

اگه عاشق نبودم

حلالم کن

اگه دلبسته بودم

ازم بگذر

اگه دیوونه بودم

از تو ممنونم

که یادم دادی عشق رو

ولی از گریه هام خبر نداشتی

از تو ممنونم

که یادم دادی عشق رو

واسه برگشتن راهی نزاشتی

دوستم نداشتی

آیینه ها دچار فراموشی اند

چشمانم هوای گریه دارد

ولی می داند

که خشکی زمین

باران چشمانم را نمی خواهد

می داند

که هر چه بگرید

زمین سیراب نمی شود

چه سخت ست

که سیــــــــــــــراب نشود و

با بخار کردن اشکهایم

همه را بســــــــویم روانه ســـــــــازد

ممکن است

دیگر نگـــــریم؟

در حجم خالی حضورت،

تمام لحظه ها را آجری

و از هر آجری ديواری ساختم.

هوايی برای نفس کشيدن نيست

و گامهای زيادی تا فاصله ...

ناز دانۀ من!

اگر حجم ثانيه‌ها امانت دادند، بدان:

براي خريدن عشق

هر کس هرچه داشت آورد

ديوانه هيچ نداشت و گريست

گمان کردند چون هيچ ندارد مي گريد

اما هيچکس ندانست

که قيمت عشق اشک است

می خواهم همیشه بگریم

باشد همه بپندارند

هیچ ندارم

ولی تو قیمتش را بدان

که عشق به عاشق بودن توست

روزی آمدی

زندگی کردی و لحظه ها گذشت

و آنگاه که رفتی

کوله باری از خاطرات تو باقی ماند برایم

هر چند خاطره انگیز بود لحظه به لحظه ای که در کنارم بودی

اما اکنون دلتنگم از نبودنت...!!!

 از دختر مهاجر

برایم بگو

او که میان

دوست داشتن و رسم زمانه

می باید

یکی را انتخاب کرد

و او عشق را

برگزید و

ایمان به عشق

در او جانی تازه دمید

تا با آنکـــه دوستش دارد

بایستد و یکی شود

و دوباره

بی خواب شدم

آن شب بــــــار دیگر

غریبانه

 گــــــــریه کردم

و کسی نبود مرهم غم و غصه من

سخت آســـــان تنهایی

عذابم می دهد

و فقط منتظــر توام

خلوتی که برای خودم ساختم

غرق نیاز به تو

بیا خـــوب من

سفــــره غــــــــم را جمع کن

و دربه دری بی انتها را

در مسیر قــــرار بده

و مرا

تنها به شوق ماندن در کنارت

دلخوش کن

اگر ماه بودم،

به هر جا که بودم،

سراغ تو را از خدا می گرفتم؛

و گر سنگ بودم،

به هر جا که بودی،

سر رهگذار تو جا می گرفتم.

اگر ماه بودی،

به صد ناز

شاید،

شبی بر لب بام من می نشستی؛

و گر سنگ بودی،

به هر جا که بودم،

مرا می شکستی!

کوچه وقتی که نباشی رگ خشکیده ی شَهره

ماه تو گوش خونه گفته دیگه با پنجره قهره

سقف دلبستگی بی تو واسه من سایه نداره

دلم از روزی که رفتی دیگه همسایه نداره

تو پی کدوم ستاره پشت ابرا خونه کردی؟

رفتی و چیزی نگفتی!! گریه رو بهونه کردی!

من سوال ساده ی تو ،تو جواب مشکل من

ردپای رفتن تو روی صحرای دل من!!!

وقتی آسمون شب هام زیر سایه ی چشاته،

وقتی حتی این ترانه رنگ غربته صداته

نمی ذارم این دو راهی سر راه ما بشینه!!!

نمی ذارم این جدایی رنگ فردا رو ببینه!!!

شبو با فانوس اشکت می برم به روشنایی

با تو می رسم دوباره به طلوع آشنایی!!!

می دونم هر جا که باشی،دل تو اهل همینجاست

واسه ی من و تو اینجا،اول و آخر دنیاست!!!

تنها بودن سخت است

اين كه از هر طرف رانده شوي ديوانه كننده است

اين كه هيچ كس تو را نفهمد مر گ آور است

و من تنها مرده ي ديوانه اي هستم

كه آرزوي ديدن تو را مي كنم

آري تو

تو كه گوش مي كني و هيچ نمي گويي

و من سال هاست كه شب ها به اميد ديدن تو در رويا، مي خوابم

و اما تو...

پس كي به اين خواب هاي بي خوابي ام مي آيي

به شب هاي بيداري ام و

به اشك هاي ناتمامم

نگو كه دوباره دلم شكست و به سويت آمدم

نگو كه وقتي خوشم شكرت نمي كنم

كه تو دروغگو نيستي!

مي دانم كه جزاي گناه از ياد بردن تو عشق است

و من كه تنها مرده ي ديوانه ام

از تو هر دو را مي خواهم

هم عشق را

و هم تو را  

آري من عشق تو را مي خواهم

عشق به تو!

منتظرم...

منتظر لبخند هاي هميشگي تو

منتظر مهرباني ات

و منتظر ديدنت

مرا با خود ببر از اين بهشتي كه تو در آن نيستي

كه من سخت آشفته ام...

     ....اشک....

که امشب هدیه ای بود

برای چشمانم...!!!

که از من عاشقتر باشد

و از من برای تو مهربانتر

من تو را به کسی هدیه می دهم

که صدای تو را از هزار فرسخ راه دور

در خشم-در مهربانی-در دلتنگی

در هزار همهمه دنیا

یکه و تنها بشناسد.

من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم

که راز آفتابگردان و تمام سخاوت های عاشقانه

این گل معصوم را بداند

و ترنم دلپذیر هر آهنگ.هر نجوای کوچک برایش یک خاطره مشترک باشد.

او باید از رنگین کمان چشمان تو تشخیص بدهد

که امروز هوای دلت آفتابی است

یا آن دلی که من برایش می میرم سرد و بارانی است.

ای بهانه ی زنده بودنم تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم

که قلبش بعد از هزار بار دیدن تو باز هم

به دیوانگی و بی پروایی اولین نگاه من بتپد

همانطور عاشق.همانطور مبهوت وقار و جمال بی مثال.

آیا کسی پیدا خواهد شد از من عاشقتر و از من مهربانتر برای تو؟

تو را به او

 سخاوتمندانه

با دنیایی حسرت

به او خواهم بخشید...

من به این مهر سکوت

من به این تاریکی

من به ما

من به فرسودگی ذهن خودم

معترضم!!!

که چرا ... شوق آغاز مرا

و منی چون من را

ز خودم دزدیدند!

به کجا برگردم؟

حق بر گشتن را

ز تنم دزدیدند!

سفر آینه هم رنگی نیست

خواب رنگین مرا دزدیدند!!!

من دلاویزترین شعر جهان یافته ام.

تو هم ای خوب من!

این نکته به تکرار بگو

این دلاویزترین شعر جهان را همه وقت،

نه به یکبار و به ده بار که صد بار بگو!

دوستم داری را از من بسیار بپرس،

دوستت دارم را با من بسیار بگو...!!!

سلام ای غم لحظه های جدایی،خدا حافظ ای شعر شب های روشن

خدا حافظ ای شعر شب های روشن،خدا حافظ ای قصه ی عاشقانه

خدا حافظ ای  آبی روشن عشق،خدا حافظ ای عطر شعر شبانه

خدا حافظ ای همنشین همیشه،خدا حافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من،تو را می سپارم به دل های خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب،تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم اگر شب شکسته،تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد،به دل می سپارم تو را تا نمیرد

اگر چشمه ی واژه از غم نخشکد،اگر روزگار این صدا را نگیرد

خدا حافظ ای برگ و بار دل من،خدا حافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم،خدا حافظ ای نو بهار همیشه...

هر چند در آنجا جز رنج و پريشاني نباشد

 اما هرگز كوري را بخاطر آرامش تحمل مكن

تو در انتهای تاریک تنهایی خود

شمع روشن می کنی

می بینم چشم های خیس تو را

نگاهت خیره به شمعی است

که با باران نگاهت،خاموش می شود...

تا دل به زندگي نسپارم ، به صد فريب

مي پوشم از كرشمه هستي نگاه را

هر صبح و شام چهره نهان مي كنم به اشك

تا ننگرم تبسم خورشيد و ماه را

می خواهم بشکنم

قاب رویاهایم را

و اشک های بی پناهم را

به چشمان بی گناهم بسپارم...