یک حسرت عشق که من در آن حیرانم

با دست پلید بی وفایی چه کنم؟

زخمی دلم که روز و شب گریانم

(اگر می خوای صد سال زندگی کنی

من می خوام يه روز کمتر از صد سال زندگی کنم

چون من هرگز نمی تونم بدون تو زنده باشم.)

رهروان حقيقت زير زلف سياه شب ، جامه صبح بر تن مي كشند

و كاخ تن را به پاي گدايي مي ريزند .

آري ، عاشقان ، شراب مهر مي نوشند تا بيداري

 حضور را در باده شكسته شان تحمل كنند . آنها مي دانند

 كه چرا تير و كمان صبح قلب شب را شكافت ولي تن غروب خونبار گرديد .

در ميان اين خفته رازها ، حقيقتي پنهان باشد ،

تا شايد بتوانيم در شكاف خاك يكديگر را پيدا كنيم .

به بي عادتي عادت كنيم و روي شاخ مهتاب

بشكنيم تا روياي بي تعريف آن تعريف كنيم .

حسين (ع) به ما آموخت يك گمنام پرآوازه باشيم و در آرامش طوفاني ،

حادثه بر دوش مثل آغازي بي پايان ، بگذاريم شعرهايمان را بنويسند ،

تا برهيم از تلخاي دامنگير ظواهر.

بيا ... به چشمهايمان شب را نشان دهيم فقط براي امشب ،‌

تا بدرقه كنند پاهايمان ،‌ ما را تا موسم آه براي رسيدن .

اي پلك ها ،‌ پنجره را رو به مهر باز كنيد تا حضور چشم بتواند

 اشك هاي ديگران را بغض كند .

آري بغض كند تا مرز حسرت بي حسرتي ، تن ها را باور كند

مثل مخمل ابر ، مثل اسمي كه با ماست تا حضور آخرين تب

 كه مياد رو آسمونم مي كشه يه قوس رنگي.

اون كه از تبار دريا ، اون كه از نسل ستاره س .

وقتي باشه هر دقيقه يه تولد دوباره س .

اون كه آينه ي اتاقم از حضورش بي نصيبه .

توي اينه من نشستم اما من با من غريبه .

فرصتي نمونده اي عشق ! اين صدا صداي مرگه.

 آخرين فصل جوانه ، فصل جون دادن برگه .

 از تو قصه ها طلوع كن تا غروب من بميره .

زير خاكستر سردم ، شعله ي تو جون بگيره .

 يكي بايد اينجا باشه كه من رو بدزده از من .

با من از خودم خودی تر بین تن باشه و پیرهن

يكي بايد اين جا باشد كه شب رو كم كنه از روز.

 روز تازه يي بياره جاي اين روز غزلسوز .

يكي بايد اينجا باشه ، اوني كه مثل كسي نيست .

 وقت سر دادن آواز مثل اون همنفسي نيست.

فرصتي نمونده اي عشق ! اين صدا صداي مرگه.

آخرين فصل جوانه ، فصل جون دادن برگه .

 از تو قصه ها طلوع كن تا غروب من بميره .

 زير خاكستر سردم ، شعله ي تو جون بگيره

 يا که عريان ميخواهم لمس شوم ميخواهم فرياد شوم

 ميخواهم عمق پريشان نگاهت نميدانم چه ميخواهم

 فقط ميدانم امروز ميخواهم خودم نباشم خيس باران باشم

شور دريا باشم موج ساحل باشم اشک عاشق باشم

 اما خودم نباشم آري خودم نباشم از خودم خسته ام

 از خودم گريزان از خودم داغدارم ميخواهم  دوست هيچکس

و عشق هيچکس نباشم .. ميخواهم امروز نگاه باشم

 به دستي ميخواهم اشک باشم به چشمي عشق باشم به قلبي روح باشم

من سکوتم را

                 از اوراق سپید آموخته ام

آیا سکوت

            روشن ترین واژه ها نیست؟

همیشه در خلوت

                     مرگ را مجسم دیده ام

آیا مرگ

        خونسردترین واژه ها نیست؟

تا چشم گشودم

از چشم زندگی افتادم.

شبی-شاید امشب-

زیر نور یک واژه خواهم نشست

نام خونسرد معشوقه ام را

                                 بر حواس پنجگانه ام

                                                        خال خواهم کوفت

و همزمان

           پایین آخرین برگ خاطراتم

                                            خواهم نوشت:

                                                                پایان

لحظه خداحافظی به سینه ام فشردمت

اشک چشمام جاری شد دست خدا سپردمت

دل من راضی نبود به این جدایی نازنین

عزیزم منو ببخش اگه یه وقت آزردمت

گفتی به من غصه نخور میرمو برمیگردم

همسفر پرستوها میشمو برمیگردم گفتی

تو هم مثله خودم غمگینی از جدایی

گفتی تا چشم هم بزنی میرمو برمیگردم

عزیز رفته سفر کی برمیگردی چشمونم

 مونده به در کی بر میگردی

رفتیو رفت از چشام نور دو دیده ز حالم بی خبر کی برمیگردی

غمگین تر از همیشه به انتظار نشستم

پنجره امیدمو هنوز به روم نبستم

پرستوهای عاشق به خونشون رسیدن

اما چرا عزیز دل هرگز تو رو ندیدم

گفتی به من غصه نخور میرمو برمیگردم

همسفر پرستوها میشمو برمیگردم

.........

بلکه عمیق ترین درد در زندگی نداشتن کسی

 است که  برای تو

بتواندالفبای دوست داشتن را تکرار کند

وتواز اودرس عشق را بیاموزی

اری عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست

بلکه نداشتن دیواری محکم از دیگری که

در وجود تورخنه کرده تا بتوانی به

ان تکیه کنی واورااز خود بدانی است

 عمیق ترین درد در زندگی مردن نیست

بلکه پنهان کردن قلبی ست که به

 اسفناک ترین حالت شکسته شده است

 وهمچنین یخ بستن وجودآدمهاوبستن چشمهاست

نمیدونم که تو حل مشکلی یا مشکلم

با تو عاشقانه بودم پس چرا

حسرت یه روز عشق موند تو دلم

با تو شاهنامه بودم نه یک غزل

با تو رودخونه بودم نه یک قنات

یه روزی من و تو بودیم و حالا

من و تنهایی و یه عمر خاطرات

تو رفتی و سهم ما سفر شد

دل آروم ما دربه در شد

ندونستم چرا مرغ عشقم

تویه عاشقی بی بال و پر شد

تویه این غربت پر هول و هراس

دارم عین ماهیا جون میکنم

خسته ام از تظاهر ایستادگی

جای دندون هزار گرگ تنم

نه کسی میدونه که من چی میخوام

نه خودم دونستم عیب کار کجاست

تا به هر کسی میگی عاشقی چیه

میگه بگذر عاشقی تو قصه هاست

تو رفتی و ...

اینم از طرف داوود عزیز

جای دیگر دنبالش نگرد...

همه کاخها و همه ی پلهایی که به کاخ ختم میشوند

 مهمل و بی معنی اند تو باید پل خود را در درون وجود

خودت خلق کنی.کاخ آنجاست گنجینه آنجاست...

بودنت را جشن بگیر...

شاید زیباترین و بهترین نباشم

شاید زیرکترین و پر معناترین نباشم

اما هنری دارم و آن هم هنر خود بودن است

و به خاطر همین خود بودن همیشه شکست خورده ام

ای کاش کمی بی احساس بودم ...

اینچنین که هستم...که هستی

نمی گویم صمیمی,نمی گویم خوب,نمی گویم پاک,نمی گویم.

ولی به خدا قسم

قسم به نان و نمک,به شرم تو,به چمشان قشنگ تو

اندازه هر چه دل تنهایی ات می خواهد

با همه وجود و هر چه عشق و عشق

دوستت دارم....

حس میکنم گریه بی صداشو

حس میکنم چی میگذره تو قلبش

وقتی میبینه مرگ لحظه هاشو

آخه منم یه برگه خشک و زردم

که بی صدا یه عمره گریه کردم....

خيلي دوستت دارم 

پس از ديدار تو 

همواره شادمان بوده ام 

ولي دايم در نگراني 

نگران اين كه شايد از من نا اميد شوي 

نگران اين كه دوستي مان به پا يان رسد 

نگران اين كه شايد از بودن با من شاد نباشي 

نگران اين كه شايد براي تو اتفاقي بيفتد 

عاشق تو شده ام 

و شايد نگراني فراوان من 

به خاطر عشق من به توست. 

قسم به خون رگها دوست دارم قسم به رنگ برگها دوست دارم قسم به گرمي

کاشکی باور کنی چقدر دوستت دارمباورم کن.

ای بهترینم ( با تو هستم ).

برای اینکه یکی دیگه بیاد پرش کنه...

پس دستو به دست هر کسی نده...

بزار این جای خالی رو یه دستی که تا ابد باهاته پر کنه...

يكي تو و ديگري وجود تو

به دو چيز اعتقاد دارم:

يكي خدا وديگري تو

من در اين دنيا دو چيز ميخواهم:

یکی تو و دیگری خوشبختی تو

من اين دنيا را براي دو چي ميخواهم

یکی تو و دیگری برای با تو موندن تا همیشه

دستانت را رها نخواهم کرد...

می خواهم بمانی      می خواهم برای همیشه در کنارم بمانی

برای همیشه...

چشمانم را نخواهم بست

می ترسم وقتی بیدار میشوم رفته باشی

دستانت را رها نخواهم کرد

میترسم دیگر گرمی دستانت را لمس نکنم...

رویای سبز منی می خواهم بمانی برای همیشه...

بهت نمی گم دوست دارم قسم می خورم دوست دارم

بهت نمی گم هر چی بخوای بهت میدم چون همه چیز من تویی

اگه یه روز چشات پر اشک شد و دنبال شونه ای  گشتی

 تا گریه کنی صدام کن قول نمیدم اشکاتو پاک کنم.منم باهات

 گریه میکنم

اگه دنبال یه خرابه گشتی تا نفرت رو در اون دفن کنی

صدام کن قلب من خرابه ی وجود توست

  اگه یه روز بهت گفتم بهت نیاز دارم بهم نگو کجایی

 فقط یه لحظه چشماتو ببند و بهم فکر کن

هیچ کس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

او که خوابیده ست در این گور سرد

بودنش را هیچکس باور نکرد

آنها برایم تصویر تو را به یادگار گذاشتند

خاطره ها چقدر عزیزند

نمی دانستم

اشک از چشمانمان جاری شده    کاش می شد عشق پایان می گرفت

کاش می شد عشق یک تصویر بود     روی قاب عکس دلها می نشست

خاطرات گمشده جان می گرفت      قاب عکس شیشه ای را می شکست

کاش یکروزی نگاه چشم ها        از صداقت چند بیتی می سرود

کاش دست پر توان زندگی        عشق را از سینه هامان می ربود

چند سطری روی این حجم سپید      آرزوهای دلم را نقش بست

آرزوی آخرم این جمله بود         .....کاش میشد عشق را درهم شکست

  این شعر قشنگ از طرف داوود عزیزم

برام سخته بدون تو خوابیدن چون خوابم تویی....

برام سخته بدون تو راه رفتن چون راهه منی....

برام سخته بدون تو چیزارو حس کردن چون تو احساس منی...

برام سخته بدون تو عاشق شدن چون تو عشق منی...

ولی برای عاشقانه زندگی کردن وقت

تنگ است...

بیایید قدر عقربه های ساعت را بدانیم....

(اینو یکی از خوانندگان وبلاگ خواهش کرده

بود بزارم )

it is no good unless he loves you

All the way

happy to be near you

when you need someone to cheer you

All the way

taller than the tallest tree is

that is how its go to feel

deeper than deep blue see is

that is how deep it goes

if it is real

All the way...

(وقتی کسی دوست داره   فایده نداره مگه

 اینکه واقعا

دوست داشته باشه    همه جوره    خوشحال

بشه که کنارته

وقتایی که یکی رو میخوای تا خوشحالت کنه

همه جوره          بلندتر از بلندترین درختا  

 باید احساسش

اینجوری باشه     عمیقتر از عمیقترین

دریاهای آبی

باید اینجوری باشه که تو دل نفوذ کنه    

اگه عشقش واقعی باشه       همه جوره......

کسی بگذارد که عشقش اینچنین عظیم باشد

که نتیجه این تسلیم،آزادی مطلق است

                             (جبران خلیل جبران)

در زمزمه نوای آن یافتم...

ترقی می کنیم و از

 نردبان تصوری که از

 خویشتن داریم بالا می رویم 

زلال در برابرت می جوشد و می خواند

و می نالد تو تشنه آتش باشی و نه آب...

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...
چون دنيا يه روز تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل گلی...
چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس...
چون شب هم بالاخره تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...
چون اب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم...
چون منکه اصلا دوستت ندارم...
بلکه من عاشقتم...

چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بودن...

 تا روزهای سبز مهربانی های تو

به اندازه ی یک لبخند

فاصله باشد

من

 به معجزه ی عشق

آنگاه

 که  وجودم

از نگاهت لبریز از شرمی کودکانه شد

ایمان آوردم

در چکاچک بلوای عشق و نفرت

بر خنجر نفرت پیروز شدم

من

 از تبار عاشقان قدیمی

به شانه های ستبر یک کوه مرد

تکیه داده ام

 ياد آنهمه خاطره قبل از سکوت سرد

آهاي آبي عشق به هر سو مي نگرم

نگاهي مهربان نميبينم

شبي به کلبه دلتنگيهايم سري بزن

تنها دلخوشيم خاطرات با تو بودن است...

پس وعده ديدار ما در کوچه پس کوچه هاي

 خيال با سبدي از گلهاي انتظار

 در کوير قلبم پاشيد که شميم آن ، همه ي

 فاخته ها و لادن ها را مست کرد.

نمي دانم طراوت کدامين اقاقي را پيشکش

روياهاي آبي ام کردي که کلبه ي ويران شده ي

دلم ، بهشت همه ي پروانه ها شد.

 بگذار در آرامش دريا  گونه ات غرق شوم و در

 احساس نقره اي ستاره ات تکثير يابم تا شايد از

زندگي ، تبسمي سبز هم نصيب من شود.

اي کسي که لبانت بوسه اي که در پوست

 من صليبي از ياسمن نقش مي زند يک بار به

خواب من بيا تا جنونم برگردد!

اي عشق! از تو دور شدم تا به تو نزديک شوم

 و زمان را يافتم. اکنون با زمان معاشقه مي کنم

و من آتش عشق را در صاعقه معشوقم ربودم

برايم چيزي باقي نمانده جر آنکه در سايه اي

که سايه توست آواره شوم

برايم چيزي باقي نمانده جز آنکه در صدايي

که صداي توست ساکن شوم و اکنون صليبي

در خيابان پشتي ايستاده است.....

 وجود آمده اند.....

 قلب من باز ترک خورد و شکست

 باز هنگام سفر بود

 و من از چشمانت ميخواندم

 که به آساني از اين شهر سفر خواهي کرد

 و از اين عشق گذر خواهي کرد

 و نخواهي فهميد

 بي تو اين باغ پر از پاييز است

در کوچه ي ما آوازي نيست

شب گلدان پنجره ي ما را

ربوده است...

و من گرفتار سنگيني سکوتي هستم که گويا قبل از هر فريادي لازم است...

اشک وقتی زیباست که برای عشق باشه

عشق وقتی زیباست که برای تو باشه

تو وقتی قشنگی که برای من باشی.....

زندگی برای تو............مرگ برای من

باهم بودن برای تو......تنها بودن برای من

همه چیز برای تو.......ولی تو برای من

خداحافظی؟،لحظه ی وداع با عزیزان

اما تلخ تر از آن لحطه ی آشناییست،لحظه ی با هم

بودن ها،زیرا که آشنایی سر آغاز

جداییست.....