در آغوش می گیردمن تماشا می کنم.

گاه نجوا می کنم و گاه آواز می خوانم.

من پریشانم زیرا تماشای شب،مرا به تباهی کشانده است.

اما من عاشقم و ماهیت عشق،همیشه بیدار است.

این زندگی من است و چون زندگی من است،پس باید زندگی کنم.

-عشق اشعه ای جادویی از نوری است که از روی انسان های حساس،

میدرخشد و اطرافشان را آذین می بندد.

-عشق میراثی است از اولین انسان که استحکام و توانایی را ضعیف ساخته.

-عشق آرامش جسم است در خاموش گور و آسایش روح است در عمق ابدیت.

-عشق،دو تصنیف دارد:نیمی صبر و نیمی تند خویی.نیمی از عشق،آتش است.

هنگامی که روز،جوان بود،قلبش را گشود.دخترکی مرا برداشت.

مرا بوسید و مرا بر روی سینه اش نهاد.من سرای سعادتم.منبع لذت.

من آغاز غنودنم.لبخندی لطیف بر لبان دوشیزه ای باکره.

جوانی مرا می بیند و همراهانش را فراموش میکند.زندگیش،منزلگاهی

است برای رویاهای لذت. شعرها از من نشات می گیرند.من راهنمای

هنرمندانم.معلم موسیقیدانان.من در غالب حوا بر آدم ظاهر شدم و او

را برده خویش ساختم.من با شمائل معشوق سولرمون بر او نمود کردم

و او را خردمند و شاعر ساختم.من به هلن لبخند زدم و تروی را ویران

ساختم.من چون دیهیم بر سر کلئوپاترا نشستم و عشق،دره ی نایل

را لبریز ساخت.من زمان را دوست دارم.زیرا روز را بنا می کند و شب

را ویران.من خدا هستم،زیرا زندگی و مرگ می بخشم. من از آه شکوفه ی

بنفشه نیز نرمترم.از طوفان،سهمگین ترم.

ای انسان ها من حقیقتم.من حقیقتم و خوشبختم که شما نمی دانید...

با معشوقش بدست می آورد تغییر شکل دهد. هنوز هم در

همه جا شاهد مردمانی هستیم که به دام ازدواج های از

پیش تعیین شده و غم انگیز می افتند...........

زمینی از یکدیگر جدا می شوند اما روح ها در دست عشق باقی

می مانند تا زمانی که مرگ فرا رسد و آنان را نزد خداوند برد.

يادت باشد

اگر روزي  بدون من  خنديدن را از سر گرفتي

به من خبر دهي

 که من نيز تبسم را بر لبان خاموش شده خود بنشانم

آن زمان است که با خود ميخندم

آن زمان است که به خود ميخندم

آن زمان است که بيخود ميخندم

ودر آخر خنديدنم مي گريم که چرا تنها ميخندم

و ميسوزم که چرا تنها مي گريم

                                   تقديم به چشمهايي كه در راه ماندند و دلهايي كه آنها را راندند.

                             تقديم به اشكهايي كه غرورشان شكست وعهدهايي كه كسي آنهارا نبست.

                 زندگي شيبي‌ ست، عشق سيبي ‌ست، و واي بر حال آنكه در عشق پايبند نظم و ترتيبي‌ ست.

                                                                    و اما تو

                                         اگر اتفاقي که نبايد بيفتد افتاد تنها برايت مي نويسم

هیچ زمان از یاد مبر که در تکرار معصوم نفس هایت نیازی گرم می

جوشد نمی گویم فراموشم مکن هرگز ولی گاهی به یاد آور اسیری را

که هرگز نخواهی رفت از یادش.

واژه ای که روزها . ماهها  و شاید هم  سالهاست

که با ان خو گرفته ام . که چه  سخت است انتظار

هر صبح  طلوعی  دیگر است بر انتظار فرداهای من

خواهم ماند در  انتظار تو

اگه می دونستی قطره بارون وقت دور شدن از ابر چه حسی داشت ...

اگه می دونستی یه بندر وقت رفتن کشتی ها چه تنها می شه ...

اگه می دونستی اون درخت کاج . وقت پرکشیدن پرنده ها چه غمگین می شه ...

اگه می دونستی که رفتنت چه اتشی بر جانم کشید ...

اون وقت اینقدر راحت نمی گفتی :

                                                                  خداحافظ !

خدای من !

ذات تو عشق است ... صورت تو عشق است

رنگ و جان مایه تو عشق است

و جان من کتابی است که

پیام عشق را در ان تحریر کرده ای

برای تو می سرایم

در من شناور باش صبورا

که من سهمی از دریا دارم

تا غمهایت را

تا بیکرانه ها پذیرا باشم

تا بلندای موجی باشم

برای فریاد هایت

وژرفای عمیقی برای اندیشه هایت

بدون نفس کشيدن شايد چند لحظه ای بتوانم زنده باشم. ولی بدون تو نه

تو. بله تو همون کسی هستی که من از زندگی ميخواستم

حال من. فردای من . روز من. شب من .فقط با نفس های توست

در عبادت من. در دعاهای من. در سکوت من در صدای من. فقط تو هستی فقط تو

ستاره ها خواهند سوخت. ماه تاريک خواهد شد. زمان در اينجا خواهد ايستاد

اما من تا آخرين ساعات اميد تا آخرين نفسهایم

به راه تو می نگرم. انتظار تورا خواهم کشم

بله من منتظرت خواهم ماند

من به چشمان تو ميانديشم
و به شهري که تو را
به چراغاني شبهاي بهاري بخشيد
من به تکرار تو مي انديشم
که شکستي در من
 که شکستم در خويش

بی تو من اسیر دست ارزوهای مهالم

یاد من نبودی اما من به یاد تو شکستم

غیر تو که دوری از من دل به هیچکسی نبستم

  هم ترانه یاد من باش  بی بهانه یاد من باش

  وقت بیداری مهتاب  عاشقانه یاد من باش

اگه باشی با نگاهت میشه از حادثه رد شد

میشه تو اتیش عشقت گر گرفتنو بلد شد

اگه دوری اگه نیستی نفس فریاد من باش

تا ابد تا ته دنیا به یاد من باش

رفتیو خاطره های تو نشسته تو خیالم

بی تو اسیرمن دست ارزوهای محالم

یاد من نبودی اما من به یاد تو شکستم

غیر تو که دوری از من دل به هیچکسی نبستم

اگه باشی با نگاهت میشه از حادثه رد شد

میشه تو اتیش عشقت گر گرفتنو بلد شد

اگه دوری اگه نیستی نفس فریاد من باش

تا ابد تا ته دنیا  تا همیشه یاد من باش

به یاد عشقمان اشک خواهم ریخت

به یاد مرگ خاطره هایمان سوگواری خواهم کرد

برای رفتنت سیاه خواهم پوشید

تا زنده باشم گریه خواهم کرد

به یاد لحظه هایی که عاشقانه و پاک رفتند

عشق با روح شقایق زیباست
عشق باحسرت عاشق زیباست
عشق با نبض دقایق زیباست
عشق با زهر حقایق زیباست
عشق با در حسرت دیدار تو بودن زیباست

 که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید

با خودم كنار نيامده ام. 
با دلم نيز ...
هنوز نميدانم.
اين عشق است يا وابستگی.
عادت است يا نياز.
ترس است يا حقيقت ؟!
هنوز نميدانم .
ميترسم اما ...
از روزی که خيلی خيلی دير باشد.

تنها جواب سلامی دلم را شاد ميکند
كاش ميدانستی.

هیچ چیز سختر از انتظار نیست
آن هم انتظار برای لحظه ای که یک آشنا صدایت کند و به تو بفهماند که دوستت دارد

اما هر چقدر هم که انتظار سخت باشد به آن لحظه ی زیبا می ارزد

پس انتظار می کشم تا آن لحظه ی زیبا نصیبم شود

کاش دزدان عاشقی را از وجودم می ربودند

تا دگر محتاج چشمان سیاه او نباشم

آن کسی که سالها در دام چشمانش مرا افکنده بود

دیدمش عشق را تعارف به یک بیگانه کرد

عشق را آلوده کرد !!!

او تمام هستیم را محو یک عشق معما گونه کرد

جرم من ا ین بود تنها یک نگاه

با مجازاتی چنین سنگین سخت!

یک جدایی وآهی تلخ

این تناسب در کدامین جای دنیا بوده است   

اما

خالی

و تو چون مروارید

گردن آویز کسان دگری...

هر آن گاه که تو آسوده خاطر !

به بالین خواب رفته ای ...

من به احترامت به تمام جیر جیرکها می گویم ساکت

و به احترامت ...

تمام ستاره های شب زنده دار را به بازی می گیرم تا برایت خوابهای طلایی بسازم ‌‌

هیچ گاه مرا ...

از خوابهایت نمی راندی ...

زندگی فکری خود به داوری میگذارم.آدمی در طول زمان،می تواند حرکتهای عرضی بسیاری

را انجام دهد.میتواند به تفکرات دیگران احترام بگذارد و مدتی بعد شاید آنها را به تمسخر بگیرد،

و شاید برعکس...انسان به راحتی میتواند یک مذهبی متعصب باشد بدون هیچ گونه تفکری و

پس  از گذشت مدتی همین فرد میتواند تبدیل به یک لائیک متعصب شود...همه و همه نظریه

نسبیت معرفت را تائید می کنند.تنها چیزی که مسلما به آن یقین پیدا کرده ام تکه ای بودن

حقیقت است در جهان امروز...نمیتوان ادعا نمود که همه تکه های آن فقط پیش یک شخص

خاص است...با تحقیق و تتبع است که انسان میتواند به گوشه ای از حقیقت دست یابد

آنهم تصویری آینه ای از حقیقت...نه خود حقیقت که به نظر من حقیقت،واژه ای است که امروزه

نمی توان درباره آن نظری قطعی صادر نمود.

حقیقت(.........) هم مانند آینه شکسته ای است که مدتها بود در تلاش برای بهم چسبانیدن

آنبودم و چه سعی بیهوده ای بود....در تک تک تکه های آن میشد تصاویر متفاوتی را دید،گاهی

اوقات خودم را می دیدم و گاهی نیز با وجود تقابل من با او تصویری از خود در آن نمی دیدم

گرچه در مقابلش بودم..........

حرکت تازه ای از سوی (........) آغاز شده است و من بدنبال فرصتی برای جوابی مناسب

برای او هستم....پاسخی درخور...........

آغازین درد جانکاه!!

نچشیده لذتی در میان علفزار تنهایی هایم...

اینک زمان می گذرد بی هیچ پرسشی یا لرزشی

و من هنوز

در ابتدای آغازم!!!

           ای آنکه

                 دوریت

                     آزمون تلخ

                           زنده به گوری است...

جمعیتی که جز خوردن و خوابیدن و پس انداختن دل بستگی دیگری ندارند....به هر کجا

که بروی فقط کیک،تخم مرغ،کاهو و زن میبینی،نه روزنامه ای،نه کتابی...اینجا نه میهن

پرستی  وجود دارد،نه بازرگانیو نه ختی نانوای شایسته ای...هیچ و هیچ...

...روزمرگی محض که حالم را بهم میزند...

تو مسئولی خداوندا مرا بی آنکه خود خواهم اسير زندگی کردی..

کدامين دست جز دست تو غم ريزد به کام من

چرا شد قرعهء محنت بنام من

که حتی نيمه شبها اشک غم ريزم بپای تو

به اميد صفای تو ... به اميد دوای تو ...

می خواهم دلم را از یاد فرداهای تو لبریز کنم.

بودنت را تمنا کردم و بوی خوش یادت مرا مدهوش کرد.احساس می کنم هر

لحظه شادی من از لحظات تو بر می خیزد.شالیزار یکسر سبز سبز است.وای

اگر تو،خیال کوچ،کنی تمام سبزی شالیزار کوچ خواهد کرد و یاد پرواز در آسمان

دلم از یاد تو پرواز خواهد کرد...

حسرت را در نگاههای این فرشتگان زمینی جای دهد...

...و دختران ترکمن

              با آن چشمهای مورب

                       و لباسهای رنگارنگ خود

                                 که تندی رنگهاشان

                                           شوق زندگی را در احساس من می افشاند...

                                              نوشته شده توسط مهدی و مجتبی

 که نگهبان آن هر چه بیشتر باشد آشکارتر میگردد.

                                                             (افلاطون)

دوستت دارم حتی اگر قرار باشد

شبی بی چراغ در حسرت یافتنت

تمام پس کوچه ها را زیر باران قدم بزنم

فراموشم نکن!!!

                                طلب عشق زهربی سروپایی نکنیم

ای عشق،پناهگاه  پنداشتمت

ای چاه نهفته! راه

پنداشتمت

ای چشم سیاه،اه ای چشم سیاه

اتش بودی ،نگاه پنداشتمت

بگذار برای آخرين بار گرمی دستت را حس کنم

و مرا ببوس تا با هر بوسه ات به آسمان پرواز کنم

نگاهم کن و التماسم را در چشمانم بخوان

قلم به پايت افتاده است          نرو

لرزش دستانم و سستی قدمهايم را نظاره کن

تنها تو را می خواهم

بگذار دوباره در نگاهت غرق شوم

و بگذار دوباره در آغوشت بخواب روم