تبليغاتX
عشق یعنی از فراقش سوختن...
تلخترین چیز در اندوه امروزمان خاطره شادمانی دیروزمان است...

شباهنگام، وقتي كه شهر به خواب مي رود، آسوده خاطر و فارق البال و

 

وقتي كه ماه چون درخشش چشمهاي پري دريايي در اقيانوس شب مي

 

درخشد و با دستهاي زرد و لطيفش، كوه هاي دوردست را چون تن موهوم

 

يك آشنا در مه روشن مي كند، در انتظار توأم...

 

وقتي كه در سياهي شب، بادهاي وحشي صورت احساس دلم را مي

 

خراشند و دانه هاي اشك چون درشت مرواريدهاي از صدف بيرون افتاده، از

 

صدف ديده بيرون مي غلطند، وقتي ستاره ها را در دوردست ترين وسعت

 

خيال مي يابم، وقتي كه درختها از توهم تنهايي سرود شبانه خويش را آغاز

 

مي كنند و وقتي دل من از فراق تو چون كوههاي آتشفشان به طپش مي

 

افتد، در انتظار توأم...

 

در انتظار توأم اي شكوه امواج وحشي،اي عظمت غرش آبشارهاي كهن،

 

اي به سرخي ، به سرخي گلبرگهاي شقايق و اي به سپيدي ، به سپيدي

 

ياس.عجبا ،گويي اينجا سرزمين عجايب است و من چون آليس در سرزمين

 

عجايب كه لحظه لحظه امور مرا به سوي تو مي خواندو تو در دوردستها

 

چنان پنهان شده اي كه پرواز در زير بال هاي پرنده مرده كه كركسها بر فراز

 

سرش سكوت ناطق او را تقصير مي كنند، و من چون ماهي آزاد راه نرفته را

 

به قصد طي مي كنم.

 

اي احساس غريبي كه به چشم دلم دست مي دهد از ديدن پرندگان

 

مهاجر، زنهار ، شب تمام شدني نيست، چون طوفان چشمهاي تو در من،

 

اي لحظه تولد خورشيد، تا صبحدم پلي كشيده ام از اشك، كه بر ناكجاي

 

دلم نقش بسته است، چون آب حيات بر ناكجاي دل خضر. اما بدان چون

 

خضر نيستم كه بي نصيب بگذارم ذوالقرنين را، عبور نمي كنم از شب مگر

 

با تو...

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی و یکم فروردین 1385ساعت 13:3  توسط مهدی | 
اي کاش در آن لحظه که تقديم تو شد هستي من ،

مي سپردم که مراقب باشي جنس اين جام بلور است

پر از عشق و غرور است

مبادا بازيچه شود مي شکند!!!!!

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام فروردین 1385ساعت 15:59  توسط مهدی | 
سهم تو تمامی من

                همه ی دارو ندارم

                            سهم من از تو همی بس

                                                   که به یاد تو ببارم

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام فروردین 1385ساعت 15:25  توسط مهدی | 

وبهار می رسد از راه

 

و نرم نرمک با قدمهایش روحم را سحر می کند

 

من اسیرم

 

اسیر نیامدنت

 

و انتظارت

 

چشم به راه

 

با بهار نخواهی آمد

 

این را باران بهار می گوید

+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام فروردین 1385ساعت 15:20  توسط مهدی | 
گر بدین سان زیست باید پست

من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم

بر بلند کاج خشک کوچه بن بست

گر بدین سان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود،چون کوه

یادگاری جاودانه برطراز بی بقای خاک

                                                    ((احمد شاملو))

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم فروردین 1385ساعت 14:39  توسط مهدی | 

ای روشنایی سحر,

ای آفتاب پاک!

ای مرز جاودانه نیکی!

من با امید وصل تو شب را شکسته ام

من در هوای عشق تو از شب گذشته ام

بهر تو دست و پا زده ام در شکنجه راه

سوی تو بال و پر زده ام در ملال شب!

                                                               (استاد فریدون مشیری)

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385ساعت 14:57  توسط مهدی | 
 

شب آغازهجرت تو شب در هم شکستنم بود

شب بیرهم رفتن تو شب از پا نشستنم بود

شب بی تو شب بی من شب دلمرده های تنها

شب رفتن شب مردن شب دل کندن من از ما بود

روزگاری تنهای تنها دور از چشم شب جایی که هیچ کس را نتوان دید...

دل به اندوه خواهم سپرد.

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385ساعت 14:51  توسط مهدی | 

پنداشتی که یاد تو, این یاد دلنواز

در تنگنای سینه, فراموش می شود؟

تو,رفته ای که بی من تنها سفر کنی

من مانده ام که بی تو, شب ها سحر کنم

تو رفته ای که عشق من از سر به در کنی

من مانده ام که عشق تو را تاج سر کنم

روزی که پیک مرگ, مرا می برد به گور

من, شبچراغ عشق تو را نیز می برم

عشق تو, نور عشق تو, عشق بزرگ توست

خورشید جاودانی دنیای دیگرم!

                                                                    (استاد فریدون مشیری)

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385ساعت 14:45  توسط مهدی | 
خطاست اگر گمان کنیم که عشق حاصل مصاحبتی طولانی­ست. عشق ، میوه­ی خویشاوندی دو

روح است.عشق، در یک لحظه اتفاق می­افتد. در غیر این صورت، در طول ماه­ها و سالیان نیز

                                          اتفاق نخواهد افتاد.

           عشق، از آسمان می­آید و گامهای ما را هرطور که بخواهد هدایت می­کند

                     عشق، رشته­ای است که خاک را به آسمان گره می­زند

عشق ، هاله­ای­ست اهورایی که آغازش ، پایان و پایانش، آغاز آن است. عشق، همه چیز و همه

                       کس را در آغوش می­گیرد، وگرنه، عشق نیست.............

    وقتی عشق می­ورزید، مگویید:«خدا در قلب من است» بگویید: « من در قلب خدا هستم»

عشق، قانون طبیعت است. همان قانونی که ماه را به دور زمین می­چرخاند و خورشید را به دور

                                                خدا. 

                       عشق، که دامن می­گسترد، کلام خاموش می­شود.

  عشق موهبتی­ست الهی که نصیب روح­های حساس و بزرگ و پاک می­شود. عشق، تیری­ست

                       آتشین که ابلهان پیام سوزان آن را درک نمی­کنند.

                                                                          « جبران خلیل جبران »

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم فروردین 1385ساعت 14:33  توسط مهدی | 
اما:

هميشه ايمان داشته ام 

سکوت

شرافتی دارد

که گفتن

ندارد ؛

حتی وقتی که می خواهی بگويی : خداحافظ ...

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم فروردین 1385ساعت 15:47  توسط مهدی | 

اما  من  و تو
دور از هم مي پوسيم
 غمم  از وحشت  پوسيدن نيست
  غمم از زيستن بي تو  ٬  دراين لحظه ي پر دلهره است
 ديگر  از من  تا خاك  شدن راهي  نيست
 از سر اين  بام
اين صحرا  ، اين  دريا
پر خواهم  زد ،  خواهم مرد
  غم  تو ، اين  غم  شيرين  را
  با  خود  خواهم برد

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم فروردین 1385ساعت 15:25  توسط مهدی | 
هیچ وقت آدم ها را،
فراتر از طاقتشان،
به انتظار منشان
و اگر نشاندی،
خودت را آماده کن...
که روزی
به انتظارشان بنشینی
و آنها دیگر هرگز نیایند...
+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم فروردین 1385ساعت 19:14  توسط مهدی | 
هر صبح با طلوع خورشید .با عبور از کوچه های غریب .به امید تو گام برمیدارم . تنها بخاطر شنیدن صداقت .اما تو . تو حتی مرا از نگاهت محروم می سازی . ای همه ی امیدم . نگاهم کن که خود تو مرا اسیر خود ساخته ای . پس با نگاهی رهایم کن . .... 
+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم فروردین 1385ساعت 19:9  توسط مهدی | 

دست ها بالا بود

هر کسی سهم خودش را طلبید

سهم هرکس که رسید

داغ تراز دل ما بود ،ولی

نوبت من که رسید

سهم من یخ زده بود

سهم من چیست مگر؟!

یک پاسخ! پاسخ یک حسرت

سهم من کوچک بود

قد انگشتانم ،عمق ان وسعت داشت

وسعتی تا ته دلتنگی ها

شاید... از وسعت ان بودکه

           بی پاسخ ماند...!

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1385ساعت 15:3  توسط مهدی | 
 

بگذار تا شیطنت عشق

چشمانت را به عریانی خویش بگشاید

هر چند آنجا جز رنج و پریشانی نباشد

اما کوری را بخاطر آرامش تحمل کن!

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و چهارم فروردین 1385ساعت 14:56  توسط مهدی | 
عشق یعنی
عشق يعني خاطرات بي غبار
دفتري از شعر و از عطر بهار
عشق يعني يك تمنا , يك نياز
زمزمه از عاشقي با سوز و ساز
عشق يعني چشم خيس مست او
زير باران دست تو در دست او
عشق يعني ملتهب از يك نگاه
غرق در گلبوسه تا وقت پگاه
عشق يعني عطر خجلت ....شور عشق
گرمي دست تو در آغوش عشق
عشق يعني "بي تو هرگز ...پس بمان "
تا سحر از عاشقي با او بخوان
عشق يعني هر چه داري نيم كن
از برايش قلب خود تقديم كن...
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم فروردین 1385ساعت 16:0  توسط مهدی | 
                   من میدانم که روزی خواهم مرد ، پس مرا در خاک می نهید !!!

  

 مرا در تابوت سیاهی بگذارید تا همه بدانند که سیاه بخت بودام !!!

   

  چشمان مرا باز بگذارید ، تا تمامی جهان بدانند که چشم انتظار از

این دنیا رفته ام .

   

 دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند که من به آنچه می

خواستم  نرسیدم !!! 

  

  و در آخر یک پارچه سیاه بر تابوتم بکشید ، تا همگان بدانند هر چه ظلمت بود کشیدم ...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم فروردین 1385ساعت 15:16  توسط مهدی | 

او که ميرود، او که براي هميشه مي رود آنقدر تنها ميشوي که نام روزها را فراموش ميکني

، ازعقربه هاي ساعت ميگريزي وهيچ فرشته اي به خوابت نمي آيد راستي اگرهنوز او نرفته

؛ اگرهنوز باد همه شمعهايت را خاموش نکرده؛ اگر هنوز ميتواني برايش يک گل بفرستي و

غزلي از حافظ بخواني پس قدر تک تک نفسهايش را بدان.

ولي افسوس كه رفت و ...

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و دوم فروردین 1385ساعت 15:14  توسط مهدی | 
و عشق بيماري است که هيچ کس درمانش را نمي خواهد

آن که عشق بر او هجوم ميبرد

پس از هجوم ميلي به برخاستن ندارد

و آن که از عشق رنج مي برد

ميلي به شفا ندارد !! ...

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم فروردین 1385ساعت 14:26  توسط مهدی | 

 باور كن

            در باز و دم زندگي

                                    دم و بازدم‌هايم تكراري شده‌اند

  دم‌هايم را

            با تمام سردي و تنهايي فرو مي‌برم

  و تنها ياد

            لحظه‌هاي سنگين با تو بودن

                                                 را باز مي‌دمم

  باور كن

  اگر لحظه‌اي

            فقط لحظه‌اي

                        سنگيني‌ حضورم را براي هميشه

                                                در كنارت لمس‌ كنم

 دمي را با درك تمامي زيبايي‌ها

                                    فرو خواهم برد

                                                كه بازدمي نخواهد داشت

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم فروردین 1385ساعت 14:21  توسط مهدی | 

هميشه اينطور بوده است كسي را كه خيلي دوست داري زود از دست مي دهي.

پيش از انكه خوب نگا هش كني . مثل پرنده اي زيبا زود بال مي گيرد و دور مي شود.

فكر مي كردي مي تواني تااخرين روزي كه زمين به دور خود مي چرخد و خورشيد از

پشت كوهها سرك مي كشد در كنارش باشي...

هنوزبعضي از حرفهايت را به او نگفته بودي هنوز همه لبخندهاي خود را به او نشان

نداده بودي. هميشه اينطور بوده است كسي كه از ديدنش سير نشده اي زود از

دنياي تو مي رود وقتي به خود مي ايي كه ديگر او نيست . فكر مي كردي

مي تواني...

+ نوشته شده در  جمعه هجدهم فروردین 1385ساعت 17:46  توسط مهدی | 
منو ببخش
ببخش که هیچ وقت لیاقت عشقت را نداشتم
ببخش که لیاقت دیدنت را هم نداشتم،
 
                  
لیاقت داشتنت،
                         
لیاقت حس کردنت، 
 
                               
لیاقت فهمیدنت،
 
                                       
لیاقت . . .
           ببخش به خاطر همه لحظاتی که ناراحتت کردم
                            
لحظاتی که فقط خودم را دیدم
                                  
لحظاتی که ندیدمت
                                        
لحظاتی که نفهمیدمت
                                             
لحظاتی که نگفتم آنچه در دلم بود و                                           دوست داشتی از زبانم بشنوی

      تو رو خدا ببخش

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم فروردین 1385ساعت 15:34  توسط مهدی | 
امروز به يادت زير باران رفتم .

 برايم سخت بود راه رفتن زير باران بدون تو ...

 چشم به آسمان دوختم ...

 همان آسماني که به پاکي روح توست ...

 خواستم از خدا بپرسم ...

 خداوندا...

 فرشته هاي تو براي که مي گريند ؟ ...

 اما باز نيز گريه امانم نداد ...

 کاش بودي عزيز ...

 باز دلم هواي گريه دارد ...

 باز برايت مي گريم ...

 باز وجودم تو را طلب مي کند ...

آرام جان ... بيا ...

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم فروردین 1385ساعت 15:8  توسط مهدی | 
به تو از تو مينويسم به تو اي هميشه در ياد اي هميشه از تو زنده لحظه هاي رفته بر باد .وقتيکه بن بست غربت سايه سارقفسم بود زير رگبارمصيبت بي کسي تنها کسم بود .وقتي از آزار پائيز برگ و با غم گريه ميکرد حاصل چشم تو آمد مژده ي روئيدن آمد .به تو نامه مينويسم اي عزيز رفته از دست اي که خوشبختي پس از تو گم شد و به قصه پيوست .اي هميشگي ترين عشق در حضور حضرت تو اي که ميسوزم سراپا تا ابد در حسرت تو .به تو نامه مينويسم نامه اي نوشته بر باد که به اسم تو رسيدم قلمم به گريه افتاد .اي تو يارم روزگارم گفتني ها با تو دارم اي تو يارم از گذشته يادگارم .به تو نامه مينويسم اي عزيز رفته از دست اي که خوشبختي پس از تو گم شد و به قصه پيوست .در گريز نا گزيرم گريه شد معناي لبخند ما گذشتيم و شکستيم پشت سر پلهاي پيوند .در عبور از مسلخ تن عشق ما از ما پناه بود بايد از هم ميگذشتيم برتر از ما عشق ما بود .

اي تو يارم روزگارم گفتني ها با تو دارم اي تو يارم از گذشته يادگارم ...

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفدهم فروردین 1385ساعت 11:6  توسط مهدی | 
می ترسم از اینکه دیگر نتوانم چهره ات را به یاد بیاورم.
با رفتنت اشک توی چشمانم برای همیشه خانه کرد و دیوار
دلم رنگ غم رو به خودش گرفت.باز هم با چشمانی پر از اشک
برایت می نویسم:
که اگر هم بر نگردی باز هم دوستت دارم...
+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1385ساعت 12:38  توسط مهدی | 
مدت زیادیست که برایت مینویسم،مینویسم چون هنوز دوستت دارم،
چون هنوز هم دلم برایت تنگ می شود،چون هنوز هم با شنیدن اسمت
اشک در چشمانم حلقه می زند،چون هنوز هم نمی توانم جای خالیت را
با کس دیگری پر کنم.
ای کاش هیچ آدمی مسافری نداشت که هر روز با چشمانی خیس منتظرش
بنشیند و با خاطراتش زندگی کند...
+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1385ساعت 12:34  توسط مهدی | 
براي رسيدن به تو
 
پا پيش گذاشتم
خودم را قسمت كردم
 
تو را سهم تمام روياهايم كردم
انصاف نبود
 
تو كه ميدانستي با چه اشتياقي
خودم را قسمت ميكنم
 
پس چرا
زودتر از تكه تكه شدنم
 
جوابم نكردي
براي خداحافظي
 
خيلي دير بود
  خيلي دير...
+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم فروردین 1385ساعت 19:49  توسط مهدی | 

دیشب

که یاد اون چشمای نازت افتادم

بی اختیار اشک بی کسیم گونه هامو سوزوند

دیشب

که طنین زیبای صداتو به یاد آوردم

فریاد تنهایی ام در سکوتی تلخ گم شد

دیشب

که یاد اون عشوه های قشنگت افتادم

غرور شیشه ای ام تکه تکه شکست

دیشب

که تنهایی تو رو به یاد آوردم

یه یاد تنهایی خودم گریه کردم

دیشب

که رویای وصال تو رو به یاد آوردم

بی اختیار بر بخت بدم لعنت فرستادم

حالا کجایی؟

هر جا که باشی چشم به راهت خواهم ماند....

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم فروردین 1385ساعت 19:27  توسط مهدی | 

سلام عاشق ترین تنها ، سلام تنهاترین عاشق

همیشه عاشق و معشوق به جز رفتن برای عشق و دنیاشون چه دارند؟

هیچ؟

اگر با یک سخن دنیا گلستان بود... چرا عشق ؟ چرا مجنون؟

اگر رفتن نداشت سودی ، چرا مجنون با عشق هزار ساله فراری شد ؟

چرا فرهاد با یک کوه تنها شد ؟

همیشه عشق ، صادق نیست

پرپرواز سالم نیست

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم فروردین 1385ساعت 19:26  توسط مهدی | 
تنها شده ام و............ آسمان بارانیست....... چتری ندارمو.....کسی نیست که چتر من شود..... چشمانم تر است ولی کسی نمی داند که من گریانم........ در حالی که سیل من از سیل باران بیشتر است......... آری زیباییش همین است ......... که در زیر باران کسی اشکهایت را نمی بیند......
+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم فروردین 1385ساعت 19:17  توسط مهدی | 

در خیال بارانی ام قدم میزنم و با شور و هیجان نامت را می خوانم . در خیالم با تو همگام میشوم و با عشق نگاهت میکنم . در خیالم دست در دستت در کنار جاده ها راه می روم و عشقم را با جمله ای نثارت می کنم .

در خیالم بر روی نیمکت تنهایی ها ... اما این دفعه با تو مینشینم و خود را بر روی ابر ها حس می کنم و فریاد می زنم مثل همیشه عاشقانه دوستت دارم و این عظمت و شکوه عشق من است که حتی حاضرم جانم را فدایت سازم.

در خیالم به خاطر دوریت می گریم . در خیالم با تو می خندم و با تو بر روی ابر ها گام بر میدارم . کاش در کنارم بودی نه در خیال نه در رویا....

کاش در کنارم بر روی ماسه های سرد ساحل تنهایی ام قدم بر می داشتی . کاش مرا می خواندی و من , نه در خیال نه در رویا... به تو که تنها امید زندگی من هستی می گفتم که بی تو هیچم و تو را   می پرستم و دوستت دارم.

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم فروردین 1385ساعت 19:16  توسط مهدی | 

...لبخند چشم تو   در چشـــم مـــن ، وجـــود خدا را

                                                      آواز میدهد

 

در جســـم من   تمامــی روح حیــات را پــرواز میدهد

                  جان مرا ،    - که دوریت از من گرفته است -

                                                              شیرین و خوش ،

                                                                    دوباره به من باز میدهد...

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم فروردین 1385ساعت 19:15  توسط مهدی | 

خسته ام از دیوارهای فاصله ................

دستهایم خالی است و دلم سرشار از یاد تو................

دیگر هیچ ندارم جز قلبی که به یادتو می تپد و نگاهی که نگران چشمانت است

+ نوشته شده در  جمعه یازدهم فروردین 1385ساعت 17:7  توسط مهدی | 

خیلی سخته تو یه نفر رو دوست داشته باشی ولی اون یه نفر ، ندونه یا نخواد بدونه

 

خیلی سخته تو به یه نفر با یه نگاه  عاشقانه نگاه کنی ولی اون با یه نگاه سرد وبی تفاوت نگاهت کنه

 

خیلی سخته که تو شب ها با یادش بخوابی ولی اون لحظه ای به یاد تو نباشه

 

خیلی سخته وقتی تو اون رو می بینی و لبخند می زنی اون با نگاه سردش لبخند رو روی لبهات منجمد کنه

 

خیلی سخته وقتی توی آلبوم عکسهات عکس اون رو می بینی

 

 وبا نوک انگشتات عکسشو نوازش میکنی قطره اشکی از چشمت عکسها رو خیس کنه

 

خیلی سخته اون همیشه  توی قلبت باشه ولی توی قلب اون یه نفر باشه ، به جز تو

 

به خدا قسم............خیلی سخته .............

 

خیلی............

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم فروردین 1385ساعت 15:15  توسط مهدی | 
عشق رازی  ست مقدس

برای کسانی که عاشقند

عشق برای همیشه  بی کلام  می ماند

اما برای کسانی که عشق نمی ورزند

عشق شوخی بی رحمانه ای بیش نیست.

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم فروردین 1385ساعت 15:37  توسط مهدی | 
دیشب به معنای شکا یت گریه کرد م شب بود و من هم تابغایت گریه کردم

دیشب نمی دانم چرا بیگانه بودم ازدست دل تا بی نهایت گریه کردم مانند

 شمعی مملوازتنهائی خود ای بی مها با در خفا یت گریه کردم آنگه که سر بر

 دامن زا نو نهادم ای بی مروت من برایت گریه کردم من از تبارآشنایان تو بودم ٬

 نا آشنا من از جفایت گریه کردم دلداده ای اینقدر سنگین دل ندیدم سنگین دلا

 پیش خدایت گریه کردم دریا خجالت می کشد ازاشکهایم آری به مقدارکفایت

 گریه کرد می دا نم که چشمی نیست ا شکم را ببیند ا ی د ل فقط محض شکایت گریه کردم ....

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم فروردین 1385ساعت 15:35  توسط مهدی | 
سكوت چشـــــمهاي خــيسم را با گريـــــــه برايت خواهم گفت
غم نهــفته در دل و جانم را با اشكـــــهايم برايت خواهم گفت اميـد
 روزهاي زندگي ام را با بغض گلــويم برايت خواهم گفت عشق دوران
 كودكي ام را بااشكهايم برايت خواهم كشـــيد قلب مثــل شيشه ام پرشده
 از گريــــه هاي شبـــــــانه براي تو صــداي آه وناله هاي دلم را با
 گريـــــــــــه برايت خواهم گفت اي ابرهاي سياه زمستـــــان گريه كنيد
 به حال من تنها وعاشق، صدايم پراز ناله وغم وشكايت گريه ام بشــنو
 كه فقط براي توست دلم برايت اشك مي ريزد ومي ميرد بيا و در غم عشـــــق شريكم باش
+ نوشته شده در  جمعه چهارم فروردین 1385ساعت 13:11  توسط مهدی | 
بگذار عظمت عشق را درک نکني زيرا آنقدر عظيم است
که تو و هستي تو را نيز نابود مي کند بگذار گرمي عشق
را حس نکني تا معني خاکستر عشق را نيز نداني اما...
اما اگر عاشق شدي فقط يکي را دوست بدار, تنها براي يک
نفر قدم بردار وتنها براي يک نفر عشق پاک وآسماني داشته باش...
+ نوشته شده در  جمعه چهارم فروردین 1385ساعت 13:8  توسط مهدی | 
 تنها

 هنگامی که خاطره ات را می بوسم

 درمی یابم دیریست

 که مرده ام

چرا که لبان خود را از پیشانی خاطره تو

سرد تر می یابم....

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم فروردین 1385ساعت 14:40  توسط مهدی | 
چشمانت را براي زندگي مي خواهم

اسمت را براي دلخوشي مي خوانم

دلت را براي عاشقي مي خواهم

صدايت را براي شادابي مي شنوم

  دستت را براي نوازش 

و پايت را براي همراهي مي خواهم

عطرت را براي مستي مي بويم

خيالت را براي پرواز مي خواهم

     و

خودت را نيز براي پرستش ...

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم فروردین 1385ساعت 10:48  توسط مهدی | 
اگر بهترین دوستم نیستی حداقل بهترین دشمنم باش...اگر بهترین

غمخوارم نیستی حداقل بهترین غمم باش...هر چه هستی باش فقط

بهترین باش.چون همیشه در خاطراتم می مانی..پس در بدترین خاطراتم

بهترین باش.

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم فروردین 1385ساعت 17:42  توسط مهدی | 
 يکي از مکالمات خداوند وحضرت موسي : "اي پسر عمران هرگاه

بنده اي مرا بخواند آنچنان به سخنان او گوش ميسپرم که گويي بنده اي

 جز او ندارم اما شگفتا بنده ام همه را چنان می خواند که گویی همه خدای اویند جز من"

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم فروردین 1385ساعت 14:10  توسط مهدی | 
چه بگویم؟ کدام یک از حرفهای دلم را؟ خسته­ام ! از نامهربانیها خسته­ام ! آری روزگارم به سختی می­گذرد. اشک مرا می­شناسد چرا که همیشه مرا در بیابانهای احساساتم یاری می­کند و هر زمان که احساس دلتنگی و غم و غصه در روحم پیچیده می­شوند برای نجاتم به سراغم می­آید. می­دانی! مدتهاست قلب بیمارم را به مشت گرفته­ و به گدایی محبت آمده­ام.
قلب بیمارم را پس زدی و شکستی . آن هم زمانی که تنها درمان قلب  بیمارم دوای محبت بود. گله­ای نیست! برو! و من برای همیشه قلب بیمارم را در سینه خواهم فشرد تا محبت بیگانه­ای دوای دردش نباشد چرا که می­دانم خواهی آمد.

          در یکی از ماههای فصل بهار سال آینده

                                                           آن هم

                                                                   بر سر خاکستر مزارم.............

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوم فروردین 1385ساعت 13:49  توسط مهدی | 
خدایا مرا ببخش
به خاطر همه لحظه هایی که به یاد تو نبودم...
به خاطر همه سجده هایی که زود از سر مهر برداشتم...
به خاطر همه درهایی که کوبیدم و در تو نبودند...
به خاطر همه حاجاتی غیر از تو خواسته ام...
به خاطر همه آنچه خواستی به من بفهمانی و من نفهمیدم...
به خاطر همه مهربانی هایت که با گناه پاسخ دادم...
به خاطر همه چشم پوشی هایت که گستاخ ترم کرد...
مرا ببخش نه به خاطر آنکه من لیاقت بخشیده شدن را دارم به
خاطر اینکه تو شایسته بخشیدنی...
+ نوشته شده در  سه شنبه یکم فروردین 1385ساعت 14:9  توسط مهدی | 

من تمنا كردم

كه تو با من باشي

تو بمن گفتي

- هرگز، هرگز

پاسخي سخت و درشت

و مرا اين غصه اين

هرگز

  كشت...

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم فروردین 1385ساعت 13:52  توسط مهدی | 

دلم رو بردي باز ازم ديگه چي ميخواي
دارو ندارم مال تو ديگه چي ميخواي

برو بزار بسوزم با بي كسي هام
برو بزار بمونم با دلواپسي هام

هيچي نپرس فقط برو ولي فراموشم نكن
اين شمعمو بي شمع نكن برو وخاموشم نكن

اگه يه روز ورق زدي دفتر خاطراتتو
يادت بيار قلب منو ميشينه چشم به راه تو

آره برو ولي بدون اينجا يكي ميمرد برات
باور نكردي عشقشو هرچي قسم ميخورد برات

ميري برو ولي فقط اينو يادت باشه عزيز
اشكشو زلالتو جلو چشم غريبه ها نريز

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم فروردین 1385ساعت 13:48  توسط مهدی | 

بارها و بارها نوشتم


اما اينبار مينويسم براي تو , براي لبخندي نو


برايت مينويسم ,مينوسم که بخواني تا بداني: در زندگي ام فقط تو را دارم


که بخواني تا بداني


                 تنها چيزي که سرکشي ام را آرامش مي بخشد فقط تويي


که بخواني تا بداني


برايم همچون آب براي گل


برايت مينويسم که بخواني و بداني


من هرگز کسي را که با سختي ديگران در کنارش به آرامش رسيده ام 



آسان از دست نخواهم داد


مينويسم تا بداني


                  وقتي آمدي پاييز بود


با آمدنت پاييز را بهار کردي


زندگي احساس من نه پاييز را داشته است و نه زمستان را


نگذار پاييز بيايد و ماندگار شود


نگذار زمستان بيايد و بهار گريزان شود و باز هم پاييز بماند


تو را به دل بهاريت قسم


بمان و فصل ها را بهم نريز                    

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم فروردین 1385ساعت 11:41  توسط مهدی |