...همیشه عشق را رویایی می پنداشتی خیالی !

عشق را فداکردنی می دانستی بی هدف !

عشق را قصه ای می دانستی بی پایان !

ولی امروز در چشمانم زل زدی و آرام گفتی :

(( در راه عشق باید همه چیز را گذاشت و گذشت... )) و رفتی !

حرمت عشق چقدراست؟...آیا به اندازۀ قلبهای شکسته حرمتی برای عشق باقی مانده؟...آیا به اندازۀ چشمهای منتظرحرمتی برای عشق باقی مانده...وآیا به اندازۀ اشکهای من...من که نفهمیدم شما عشق را چگونه معنا کردید...من ندانستم ارزش عشق برای شما چقدراست؟...عشقی که نامش درتمام ابیات شعرهایتان آمده...

نمی خواهم بگویم که عشق تنها یک افسانه است...یک رویا...یک خواب...خوابی که کابوسش هرشب با من است وتکرار...تکراری که نمی دانم چرا برای من تکراری نمی شود...هرباری که آمد انگارکه اولین باراست...هرباری که آمد حرفهایی تازه داشت...تازه ترداغ ازدست دادن عشق قبلی...من نمی دانم این عشق...این کلام بی محتوا اما پرمعنا تا کِی می خواهد قلب مرا دست بیاندازدوتا کجا می خواهد مرا بازی بدهد...دلم ازتمام این بازی های نا تمام گرفته...بازی زمانه...بازی آدمها با من که به اسم زمانه وتقدیرتمام می شود...ولی ای کاش با من مهربان تربودید...

به خدا قلب شکستۀ کوچکم تحمل این همه نامهربانی وبی انصافی را ندارد...

اگرمی توانستم ازته قلبم داد بزنم صدای مرا حتی آسمان هم می شنید...ای کاش شما انسان های سالم می دانستید خواستن اما نرسیدن چقدرسخت است...فرق ما با شما این است که شما آرزوهایی بزرگ دارید اما ما درهمین آرزوهای کوچک خود هم مانده ایم...آرزوی نفس کشیدن...آرزوی راه رفتن...آرزوی فریاد زدن...آرزوی فرارکردن...

شب است . ساكت و آرام به مهتاب شب روشن نگاه مي كنم. حتي تپش

ثانيه ها را در وجودم حس نمي كنم . و لحظه اي نيست كه با ياد تو آرام نگيرم.

تو را دوست دارم. اين را بارها گفته ام . نه؟

و مثل اينكه به تو تا پاي جان انس گرفته ام و اين عادت نيست. دوستي و مهر است . نه؟

چه روزي مي تواند غمگين تر از روزي باشد كه نگاهت را از من دريغ كني.

چيزي زيباتر از عشق و جاودانه تر از دوستي در اين دنيا وجود ندارد.

قلبهايمان براي هم مي تپد.

اما زبان از گفتن اين همه حقيقت سر باز مي زند.

مهربانم تو بگو:

بعد از تو از كدام دريچه

آسمان را به تماشا بنشينم

و با كدام واژه عشق را معنا كنم

بي تو

همه ي فصلها خاكستري

و همه ي ستاره ها خاموشند،كيفر شكستن دل من چند جاده غربت و چند

آسمان تنهايي است ،باور كن ،من هنوز هم به قداست چشمان تو ايمان دارم.

خسته بود اهل زمين نبود نمازش شكسته بود .

 برسنگ قبر من بنويسيد :

 شيشه بود تنها از اين نظر كه سراپا شكسته بود .

 بر سنگ قبر من بنويسيد :

 پاك بود چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود .

 بر سنگ قبر من بنويسيد :

 اين درخت عمري براي هر تيشه و تبر دسته بود .

 بر سنگ قبر من بنويسيد :

 كل عمر پشت دري كه باز نمي شد نشسته بود ...

نمی دانم چرا شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی ...

نمی دانم کجا؟  تا کی؟   برای چه؟  ولی رفتی...

و من بعد از عبور سرد و غمگینت

حریم چشمانم را به روی اشکی از جنس خورشید وا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی...

و بعد رفتنت

                               در غمی خاکستری در گوشه ای مردم

در فراسوی مرزهای تنت تو را دوست می دارم ... 

   که رسالت اندامها پايان می پذيرد ...

  براي صميميتي که در کلامت موج مي زند

  براي تو مي نويسم

  براي لبخند شيريني که روي لبانت نقش مي بندد

  و براي نهال مهري که در سينه پرمهرت مي رويد

  فقط براي تو مي نويسم

  که صدايت زيباترين ترانه هستي است

  و براي نامت که پراز رازورمز زيبايي است

  فقط براي تو مي نويسم ...

قانون تو تنهايي من است

او را كه مي بوسي از دست ات خواهد گريخت

اگر بوسه ات طعم تلخ وابستگي را بدهد

او را كه مي نگري هر روز دورتر اش مي بيني

اگر نگاهت بندي در پايش باشد

اوكه اكنون اينچنين عاشقانه سخن مي گويد

عاشقت خواهد ماند ، اگر رهايش بگذاري

اگر حضورش را مي خواهي ، رهايش كن

آنگاه همه وجودش با تو خواهد بود ، براي هميشه!

عشق و معشوق دو پديده جدا از هم اند

عشق را در دل بپروران و معشوق را آزاد بگذار!

دلت برایم تنگ شد

به هر گورستانی که دلت خواست برو

و در پایین ترین جای ان

چند قطره اشک

نثار حاشیه پاک دوستیمان کن...

مسافر انتظارت خواهم ماند تا ابد و برای همیشه

می دانم تنها مرگ پایان می دهد این انتظارم را

پشت این پنجره تاریک دلتنگی می نشینم

بی صدا اهنگ خاطرات گذشته را می نوازم

می دانم که بی تو و سنگ صبوری ات خواهم مرد

اما آنقدر به انتظارت می مانم.......................

تا روزی صدای پایی را بشنوم که از ان توست

او جانشین تمام نداشتن هایم است

فكر مي كنم كه عشق يك پرنده است

يك گل است

يك ترانه است

يا كه خنده هاي كودكانه است

هر چه هست جاودانه است...

***

فكر مي كنم  كه عشق مذ هب است

آب و نان وخاك و خانه نيست

مكتب است...

***

عشق مرگ نيست

زندگي است

سخت نيست عين سادگي است

عشق عاشقانه هاي باد و گندم است

اولين پناهگاه كودكي

آخرين پناهگاه ادم است

روي برگ سرخ لاله هاي نو شكفته در سپيده دم

چو شبنم است

يا مسيح در درون مريم است

اگر سهـم مــن از این همــه ستــــاره

فقــط سـو سـوی غریــب اسـت

غمـــی نیسـت

همیـــن انتظــار رسیــدن شـب

                                                         برایــــم کافـــی است  

خاطره ها را ورق بزن

یادی ز من بکن

من،سطر آخرم

یک نقطه

یک سکوت...

در آرزوی يک نگاه

تو ره سپار می شوی به سوی عشق

و من کنار پنجره در آرزوی يک نگاه

« آه می کشم »

تو از ديار من چه شادمانه کوچ می کنی

و چشم های بی قرار من به غربت هميشگی

هنوز خيره مانده اند !

من از نهايت شب حرف مي‌زنم

من از نهايت تاريكي

و از نهايت شب حرف مي‌زنم

اگر به خانه‌ي من آمدي براي من اي مهربان چراغ بيار

و يك دريچه كه از آن

به ازدحام كوچه‌ي خوشبخت بنگرم

نمی دانم خدایا وقتی اندوهی در سینه دارم

             راز دل را به که گویم

                    آه دریغا که مرحمی نمی بینم...

           فواره‌اي است كه

      از قلب آدمي مي‌جوشد

             فواره‌اي از نور

 در سينه‌ي انسانهاي آسماني.

                                                                     پايان؟؟!!.

   گر چه در خویش شکستیم صدایی نکنیم...

و ما را برده ی خویش سازد.همانگونه که به ما نعمتهای بردباری و تحمل را

عطا کرده است.اشکهایت را پاک کن و آرام باش.زیرا در مکتب عشق ما با هم

عازم رفتن هستیم.به خاطر عشق می توانیم بر مشکلات فقر،

تلخی تهیدستی و عذاب جدایی فائق آییم...

آخر ِخط ِ زندگي ، اين نفساي آخره .

وقتي دارم با هر نفس، از اين زمونه سير مي شم

وقتي با يه زخم زبون از اين و اون دلگير مي شم

اين آخر ِ راهه ديگه ، بايد كه تنها بميرم

بايد برم ... بايد برم ، بايد كه بي تو بپرم

آْخ كه چه سنگين مي زنه ، اين نفساي آخرم

تو را به برگهای خزان، به دشتهای تهی و باغهای نسترن،

تو را به ساقه های شکسته وبادهای گریزان،

تو را به آه فرو خورده،

سوگند می دهم،مرا به آغازگاهم، آن ییلاق شبنم خیز نگاهت،بازگردان... 

من چشمان بی فروغم را

به راه نیامدنت می دوزم

می دانم که نمی آیی

اما دلم را به آمدنت خوش می کنم

این اول راه نا تمامم است

به من شک نکن

چون بی عشق برآستانه ی مهربانیت آمدم

تو رویای منی

و من درانتظاریافتنت می میرم

می دانم که می میرم

بی آنکه حتی تاری از مژگان بی نشانت را ببینم

من بی قرارم ....آزاد و سبک

و این هدیه ایست از کوله بار تنهایی تو

ای نسیم بی قرار من.........!!!

ناگهان عشق سر میرسد

مرا بی پناه غافلگیر می کند

نه جایی برای پنهان شدن ، نه گریختن

و نه بازگشتی

آغاز یک سفر

به ناگهان عشق تمام سدها را فرو میریزد

نوایی از درون به گوش میرسد

و ستاره چشمانت

امشب چه می درخشد !

زن درونم بیدار شده است

و مرد درون تو

شب ، سراسر سر بر بالین ، با چشمانی که از خواب گریزانند

شب ، سراسر باران بر پنجره ، اما درون غوغایی است

و ناگهان عشق مرا به آ نجا میبرد که تاکنون نبوده ام

و جهانی در نظرم می آورد که تاکنون ندیده ام

تنها در خیال

من بودم و دلباختگی های تو

دلباختگی های تو.............

من امروز قلبم را برايت هديه مي کنم و مي دانم که فردا بي قلب خواهم بود ولي خوشحال

ميشوم اگر هديه ي مرا با لبخند بپذيري

آنکه در تنها ترين تنهايی هام تنهايم گذاشت؛ کاش در تنها ترين تنهايی هايش٬ 

تنها کسِ تنهايی هايش تنهايش نگذارد...

انتظار شیرینی است،دردیست که دوستش دارم!!!

غمی است که رنجم می دهد،غمت را هم دوست دارم...