اينجا من هستم ؛ سکوتي محض
سکوتي شکسته و درهم بخاطر هر روز نديدن تو
اينجا من هستم ؛ تهي از زندگي و روزمره‌گي
خالي‌تر از هميشه؛ با کلافي درهم و پيچ در پيچ

معني سکوتم را با چشمانم برايت بارها فرستاده‌ام
اينجا من هستم با آوازي که هرگز نشنيدي
من هستم و سازي مبهم
اينجا من مانده‌آم تنها در پس اندوه صداي کهنه سازم
من هستم و گلي پرپر شده از عشقي کور
من هستم و يکرنگي شکسته‌ام
اينجا در شهري دور من مانده‌ام به انتظار هر لحظه که ميايي
در شهري خاک گرفته و غروبي تنگ
که سينه‌ام را هر آن مي‌درد
اينجا من مانده‌ام و سرمايي که استخوانم را داغان کرده است
من هستم ، سيمايي شکسته‌تر از هميشه
اينجا من هستم و خيال هميشگي چشمان کبود تو

حتي كلمات هم دگر از نوشتن دردهايم عاجزند...

چشمانم چه گناهي كرده اند كه بايد اين همه اشك بريزند …

دستهايم چه گناهي كرده اند كه بايد اين همه از سردي نا توان باشند…

پاهايم چرا بايد اين همه خسته و نا توان باشند…

چهره ام چرا بايد اين همه پريشان و غم زده باشد…

قلبم چرا بايد شكسته و پر از شور و التهاب باشد…

دلم چه گناهي كرده است كه بايد در قفس دلي ديگر اسير باشد…

احساسات پاك من چه گناهي كرده اند كه بايد اينك دروغين و پر از ريا باشند…

زندگي ام چرا بايد اين همه پر از اضطراب و ترس و نا اميدي باشد…

من چرا بايد در اين راه سخت و دشوار و پر از مانع قرار بگيرم و راهي براي بازگشت

نداشته باشم…

گناه من چه بوده است اي خدا… چرا بايد تاوان اين همه سختي و غم و غصه را

بدهم …

آري گناه من عاشق شدن است …

چشمانم نگاه به چشمي ديگر انداختند و عاشق شدند و دائم براي عشق اشك

ريختند ، دستهايم دست عشق را گرفتند و عاشق شدند و از شور و التهاب لحظه هاي

عاشقي سرد شدند ، پاهايم به سوي ديار عشق در حركت بودند و به خاطر اين راه

دشوار عاشقي خسته و نا توان شدند ، چهره ام رنگ عشق را ديد و عاشق شد و

پريشان از عشق سفر كرده و غم زده از عشق پر درد

قلبم شكسته شد به خاطر عشق ، چون عشق پريشان بود ، دلم در قفس عاشقي

اسير شد چون عاشق شد …

احساسات من بيهوده براي عشق خوانده و نوشته و ابراز شد و دروغين از آب در

آمد … زندگي ام نابود شد ، زندگي ام پر از درد شد ، چون زندگي ام رنگ عشق را ديد

و عاشق تر شد …

آري ، تمام اين دردها ، غم ها و غصه ها به خاطر گناهي بود كه در يك نگاه و در يك

لحظه چشمانم مرتكب شدند …

پشيمانم از اينكه دستهايم را به سوي خداوند بردم و از او خواستم كه عشقي مقدس

را به من هديه كند…

خدايا مقصر تويي من از تو و چشمانم شاكي هستم د ، اينك كه مرا در اين زندان

عاشقي اسير كرده اي ،و راهي براي بازگشت به گذشته برايم نگذاشته اي ، و مرا

عاشق كردي و در قلب معشوقم طلسم كرده اي لااقل بيا و با ما باش ، بيا و اين

زندگي را برايم عذاب نكن ، بيا و مرا به عشقم برسان و ما را به سوي دنياي

خوشبختي ها روانه كن ، بيا و ما را مثل دو كبوتر عاشق در اين آسمان آبي ات رها

كن … خدايا تو كه مهرباني تو كه بخشنده اي پس مهرباني و بخشندگي ات را به ما

نشان بده ، خدايا تو مرا در اين سيلاب عشق رها كرده اي پس بيا و به من كمك كن كه

در اين سيلاب عشق فرو نروم به پاهايم قدرت بده تا از اين سيلاب به راحتي عبور

كند ، به دستهايم قدرت بده تا محكم و با قدرت دستان يارم را بگيرم تا آن را به سلامت

و موفقيت از اين سيلاب عبور دهم …

خدايا به من اراده بده كه عشق را رها نكنم و با توكل به تو به هر آنچه كه ميخواهم

برسم…

خدايا اينك كه تو مرا در اين سيلاب عاشقي رها كرده اي به قلبم نيروي عشق و

دوست داشتن عطا كن تا با احساس پاك و بي ريا و عاشقانه بتوانم با عشق زندگي

كنم و او را از تمام وجودم دوست داشته باشم …

خدايا تو را به آن عظمت و بزرگي ات قسم ميدهم كه به ما كمك كني ، تو كه ما را در

اين سيلاب عاشقي رها كرده اي لااقل هواي ما را داشته باشي…

خدايا اگر نميخواي كمك كني ، اگر ميخواهي ما را به حال خود رها كني ، مرا از اين

سيلاب و اين زندان عاشقي نجات بده تا بيشتر از اين عذاب اين زندان پوچ نشوم … مرا

از عشق جدا كن و مرا همان انسان غريبه و تنها و بي ريا كن …

خدايا مقصر تويي و چشمانم ، اينك كه خودت مرا در اين دنياي عاشقي رها كرده اي

پس تا آخر راه با من باش

خدايا من از تو شكايت دارم كه اين چشمان ساده را به من دادي ، اينك كه نميتوانم از

تو كه اختيار تمام دنيا در دستانت ميباشد ، به تو كه ما را آفريده اي ، به تو كه تنها اميد

مايي ، به تو كه كبير و مهرباني به كسي شكايت كنم ،پس تنها راه اين است كه در

خاكت سجده كنم ، و التماس كنم تو را كه به ما كمك كني ، من شاكي ام از اين دنياي

عاشقي واز چشمانم ، شكايتم را به چه كسي بگويم د پس مجبورم كه در مقابل تو

كه قاضي دنيايي از چشمانم شكايت كنم

خدايا ، يــــا به من كمك كن تا به تنها آرزويم كه رسيدن به عشقم ميباشد برسم و يا

اينكه مرا از عشق جدا كن و چشمانم را براي هميشه از من بگير تا عاشق كسي

ديگر نشود.........

تو را یک روز خواهم دید

به صبحی سرد یا عصری ملال انگیز

و یک بار دگر شاید نگاهم در نگاهت خیره خواهد شد

کنار کوچه ای یا در خیابانی شلوغ و گیج

سلامی گرم خواهم داد و لبخندی سراپا آه

نگاهم با تو خواهد گفت زندگی یعنی سقوط از اوج حسرتها

و دیگر من تو را ....

و دیگر من تو را هرگز نخواهم دید .

باز می لرزد دلم دستم

 به ستاره ای می نگرم و چشمان تو در نظرم می آید.

قلب کوچک من انتظار تو را میکشد.

رهگذر بیا که دریا حضورمان را آغوش گشوده است...

به خدایی که همین نزدیکیست...

تو را به یاد می آورم وقتی که باران می بارد،وقتی که زخم هایم تازه می شود.

تو را به یاد می آورم وقتی صدای دلنشینت را از باران می شنوم،تو را به یاد می آورم.

راستی نگفتی روزگار بر وفق مراد است؟

تو همیشه رنگ باران را داری،لطافت و زیباییت را هیچ بارانی نخواهد داشت.

خدا،خدا تو را به رنگ باران برایم آفرید.

فقط برای یک بار صدایت میکنم،ای پاک،ای زیبا،ای (....)،فقط برای یک بار.

از دیشب برایت بگویم که چه سخت گذشت،همه گفتند که زیبایی اشک بر روی

گونه هایم از زیبایی باران برروی دست های رنگ پریده ام زیبا تر بود.

اشکم از جنس باران است،اشکم هم از جنس توست،تویی که بارانی...

حال به دست هایم چه بگویم؟ دست هایی که انتظار آرزو دارند.

تو را آرزو می کنم،تو را آرزو می کنم باران،تو را آرزو می کنم،تو را آرزو می کنم (....)...

                                    سروده دوست عزیزم سعید از استانبول