مرا انكار كردی

گله ای ندارم

فرمان رفتن دادی

رفتم

گفتی راز اين عشق را با كسان مگو

خاموش شدم

گفتی فراموشم كن

گفتم نه چون فراموشی بزرگترين

ظلم به عشق است...  

باز هم به انتظار آن شب.آن ماه

آنشب که مثل ستاره ها اومدی و باز منو با ماه خودت تنها گذاشتی...

تو همون شبی که حرف از چهل میلیون ستاره میزدی

ولی من هنوز ماه به دست به دنبال ستاره خودم می گردم.

ولی...

ولی هنوز حاضرم تمام ستاره های آسمونو

پیشکشی داده باشم برای دیدن روی ماهت.

اما...

ای آزاد و رها از همه و من

آزادی را برای ستاره من هم آرزو کن...

                                                سروده دوست عزیزم سعید از استانبول

من از نهايت شب حرف ميزنم
من از نهايت تاريكي
و از نهايت شب حرف ميزنم
اگر به خانه من آمدي براي من اي مهربان چراغ بيار
و يك دريچه كه از آن
به ازدحام كوچه ي خوشبخت بنگرم

باید دچار بود

دچار یعنی چه؟

دچار یعنی عاشق.

همیشه فاصله ای هست.

دچار باید بود.

و گرنه زمزمه حیرت میان دو حرف حرام خواهد شد.

و عشق..........

سفر به روشنی از خلوت اشیاست.

و عشق..........

صدای فاصله هاست.

صدای فاصله هایی که غرق ابهامند.

نه صدای فاصله هایی که مثل نقره تمیزند.

و با شنیدن یک هیچ میشوند کدر.

همیشه عاشق تنهاست.

و دست عاشق

در دست ترد ثانیه هاست.

و او و ثانیه ها می روند ان طرف روز

هوای حرف تو ادم را

عبور می دهد از کو چه های حکایت

ودر عروق چنین لحن

چه خون تازه محزونی است!