خوب من

من از دنيا چه مي خواهم

ايا نبايد از اينهمه تحمل حجم سنگين خط زمان

كه مرا از انعكاس تصويري زيبا

در اينه دل دور مي كند

آگاه شوم

جسم من مي ميرد

اگر آرام آرام دل من فنا شود

ان وقت پيش پرنده كوچك دل تو

شرمنده مي شوم

دستهاي مرا بشناس

و قلمي كه براي تو روي صفحه

طرح حروف الفبا به خود مي گيرد

همه مي دانند

سرانجام يك عبور سرد

مانند همان گيج شدن ماهي

هنگام رفتن يك عزيز

من هم سرد

و در يك لحظه مسدود .

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

روزی که دیگر

درهای خانه شان را نمی بندند

قفل

افسانه یی ست

و قلب

برای زندگی بس است

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به آخرین حرف

دنبال سخن نگردی

روزی که آهنگ هر حرف زندگی ست

تا من بخاطر آخرین شعر

رنج جست و جوی قافیه نبرم

روزی که هر لب

ترانه ئی ست

تا کمترین سرود بوسه باشد

روزی که تو بیائی برای همیشه بیائی

و مهربانی

با زیبائی یکسان شود

روزی که ما دوباره

برای کبوتر هایمان دانه بریزیم

و من

آن روز را انتظار می کشم

حتی روزی که ..

دیگر نباشم

زندگی تو هستی

و انگیزه آن باز تو هستی

لک لک ها و چلچله ها و کبوترهای این جهان با یکدیگر پیوند همیشگی می بندند

آرام و بی پروا

چگونه ست که انسان قادر نیست با دل خود و دل یارش عهدی ببندد که هرگز گسستنی نباشد

من این عهد را با تو بسته ام

بگذار عشق ما ضامن عهد پایدار دلمان باشد