آسمان ، زیبا و مهتابی است

 و ماه ـ آن شبچراغ روشن و زیبا

      بسی دور است ،

    از این جایی که من هستم ،

     که حتی کشتی رؤیا ،

                          ندارد ره به نزدیکش!

    نه راه  پیش و پس دارم

     نه تاب ماندن و مردن

                    که پابندم به زنجیرش!

دریغا ـ روح من خاموش و بی نور است

    دلم بیچاره ای بیمار و رنجور است

    برای مردم حیران دور از من ،

    چسان فریاد بردارم که مردم :

     آسمان زیبا و مهتابی است ـ

             ولی

                   بر من

                      چه بی نور است ....

                                        چه بی نور است ....